Kolejny skrawek opowieści...

Ave, znowu trochę przerwy sobie zrobiłem... Tak jak już komuś mówiłem, niestety piszę tego bloga po nocach, bo tylko wtedy mam odpowiedni nastrój i nikt mi nie przeszkadza. Mimo wszystko wrzucam to co skrobnąłem z dwa dni po poprzednim poście oraz dzisiaj. Razem będą z 3h roboty... Eh... Mam nadzieję iż będzie się podobać. A jako że dawno nie prosiłem o komentarze, to teraz to zrobię. Śmiało proszę komentować, wytykać błędy, mówić co według was jest dobrego, co wam się nie podoba. I tak zdaję sobie sprawę że piszę dla siebie, ale bez odpowiedniej krytyki trudno się rozwijać, a to jest jednym z głównych celów wrzucania moich "wypocin" do internetu :P Miłego czytania! (Tak wiem że mało :P )

Ranek nie napawał optymizmem, mimo iż  pogoda sprzyjała i raczej nie zapowiadało się na deszcz. Po prostu chłopak był pogrążony w nieprzyjemnych myślach... Gdy udał się do kuchni spostrzegł już siedzącą tam i rozmawiającą z domowniczką Sylvię. Rzucił szybkie witam po czym wyszedł z domostwa. Rozejrzał się po okolicy, miał tu spędzić trochę czasu... Taką przynajmniej miał nadzieję. W niewielkiej odległości można było dostrzec kilka kolejnych domów, gdzieś daleko bawiło się kilka dzieci. Całkiem spory ogródek całkiem przypadł mu do gustu, widać było iż opiekuje się nim ktoś to wie co robi. W niewielkiej szopie znalazł mały stosik drewna, cóż teraz jeszcze nikt go nie potrzebował, chyba że na zimne noce, które na szczęście zdarzały się rzadko, ale można by było pomyśleć wcześniej o zgromadzeniu odpowiedniej ilości opału. Może się tym niedługo zajmie... Na chwilę obecną powinien przejmować się znalezieniem jakiegoś łuku... Po obejrzeniu gospodarstwa skierował się w stronę wiekowego lasu, zanurzając się w gęstwinie. Kiedy nie był ścigany, a przynajmniej takie miał uczucie, las od razu stawał się lepszy, a chłopak zaczynał rozpogadzać się. Niedaleko znalazł niewielki strumyk, kilka omszałych głazów, dalej polanę, potem drugą. Szukając śladów zwierząt natrafił na jelenie, bobry, zające, sarny, wszystko co tylko w lesie żyło... Chyba było tu mało myśliwych. Straż jak i wojsko krzywo na nich patrzyło to nic dziwnego, ale ktoś musiał dostarczać skór, a zakaz łowiectwa źle by się skończył, tak dla samego Cesarstwa jak i jego mieszkańców. Cóż Cesarz nie licząc spraw magii był do przyjęcia, owszem, było ciężko, ale ludzie żyli w miarę spokojnie... Właśnie z tymi myślami Alantar wrócił do domu Kanis i to właśnie ją zastał w kuchni, tym razem bez Sylvii.

- Witam... Widzę że dogaduje się pani z moją siostrą... - Powiedział siadając przy niewielkim stole.

- Miła z niej dziewczyna. - Kanis uśmiechnęła się. - Poszła zobaczyć co można znaleźć w pobliżu, nie minęliście się? -

- Niestety nie... -

-Ah... Zapomniała bym... Pewnie jesteś głodny, nic nie jadłeś... - Kobieta wstała i zaczęła szukać czegoś do jedzenia, po chwili położyła przed chłopakiem całkiem smakowicie wyglądającą pajdę chleba okraszoną mięsiwem. Alantar uśmiechnął się z lekka...

- Dziękuję, nie trzeba było... - Mimo wszystko z zapałem wziął się za jedzenie. Smakowało równie dobrze jak wyglądało... Przez czas gdy on jadł, Kanis przyglądała mu się, na co starał się nie zwracać uwagi. Gdy tylko skończył znów się odezwał.

- Pyszne... Ale nie o tym miałem... Przepraszam że pytam ale nie znalazłbym może gdzieś tutaj jakiegoś łuku? Bądź strzał? Niestety ale bez tego raczej nie na dużo się przydam... -

Kanis przez chwilę zastanawiała się, widać było że nie spodziewała się pytania...

- Cóż, strzały jakieś znajdę, zaś łuk złamał mój małżonek jeszcze za życia i nie zdążył nabyć nowego. - Odpowiedziała z smutną miną.

- Nie wiedziałem, przepraszam... Czyli nie ma możliwości zdobycia łuku? Będzie ciężko... -

- To znaczy... - Kanis na chwilę przerwała jakby niepewna swoich słów. - Niedaleko mieszka Snerik, zajmuje się wszystkim co związane z drewnem, toteż łuki również powinien mieć... Jak dojdziesz do tutejszej studni to musisz wypatrywać małego domku praktycznie na skraju lasu, nie masz do niego udeptanej drogi... -

- W takim razie wyruszam w drogę... - Wstał szybko i poszedł na górę. Ostatnie pieniądze jakie posiadał najwyraźniej przeznaczy na łuk... O ile w ogóle ów Snerik takowe posiadał. W drodze chłopak zastanawiał się skąd to imię, raczej nietypowe... Może jego rodzina kiedyś mieszkała na odległych ziemiach gdzie imiona różniły się od tych które można było tu spotkać i postanowiła trzymać się tradycji? Cóż, raczej pytać się o to nie będzie, owa wiedza na nic mu nie była przydatna... Południe nie było najlepszą porą na spacery, to musiał przyznać... Słońce jeszcze potrafiło przyprawić o ból głowy... Mimo wszytko w końcu odnalazł małą i zapuszczoną chatę, w której to drzwi zapukał, zastanawiając się czy ktoś tu w ogóle mieszka. Choć trzeba było przyznać iż konstrukcja wyglądała na solidną, nieprzemyślaną i robioną byle była, ale solidną, dostrzegł nawet kilka całkiem niezłej roboty ornamentów, a raczej ich zaczątków. Z rozmyślań na temat domostwa wyrwał go jęk otwieranych drzwi oraz twarz chudego mężczyzny liczącego na oko z 30 lat. Ten zaś otaksował Alantara wzrokiem i rzucił z nutką gniewu w głosie:

- Czego? - Trzeba przyznać, głos miał naprawdę niemiły dla ucha i Al ledwo się powstrzymał przed wzdrygnięciem.

- Pan Snerik? Szukam kogoś od kogo można by kupić łuk nadający się do polowania. -

- Taki młody a już chcesz się narażać? - Tym razem mężczyzna spojrzał na Alantara jeszcze raz, tym razem uważniej się przyglądając. Ocena chyba nie wypadła tak źle gdyż cofnął się do środka i wskazał Alowi drogę, prosto w głąb swego niewielkiego domostwa. Chłopak nie czekał dłużej, wszedł szybko, Snerik zamknął za nim drzwi i poprowadził do pomieszczenia które zajmowało chyba większość domu. Oczom chłopaka ukazało się mnóstwo najróżniejszych wyrobów z drewna, od misek, drewnianych mieczy, po misterne rzeźby. Po chwili dostrzegł również całe cztery sztuki szukanej przez niego broni. Wszystkie wykonane w tym samym stylu, długie łuki bez refleksów. Alantar podszedł aby je obejrzeć. Snerik zaś znalazł się tuż za nim jakby jedynie pilnując.

- Który ma największy naciąg? Jeśli jest możliwość chciałbym wypróbować je wszystkie... -

- Spokojnie chłopcze... Najpierw sprawdź czy Ciebie na którykolwiek stać. Ile to masz? -

- Jak mi się któryś spodoba to dam dziewięć złotników... Plus dwa za kilka prostych strzał. -Tymi słowami widocznie wprawił drobnego rzemieślnika w osłupienie. W końcu, owszem, łuk nie było łatwo zrobić, lecz żeby od razu dawać dziewięć złotników? Mężczyzna bez słowa wynalazł cięciwy do swoich łuków i zabrał wszystkie z sobą, wraz z pięcioma strzałami, po czym zaprowadził Alantara na tyły gdzie na jednym z drzew można było znaleźć wysłużoną słomianą tarczę. Następnie Al po kolei sprawdził wyroby Snerika, ostatecznie nie wybierając tego o największej sile, można by rzec iż ten był trzeci co do naciągu, za to Al momentalnie go wyczuł, co aktualnie było bardziej ważne od siły naciągu... Zadowolony z zakupu zdjął z łuku cięciwę, swe ostatnie oszczędności pozostawił w rękach ucieszonego Snerika, i wraz z nie pięcioma, a aż ośmioma nowymi strzałami, jak i łukiem wraz z cięciwą, ruszył w drogę powrotną...